Dün 73 kişiyi öldürdüğü iddiasıyla yargılanan Hizbullah zanlıları, yıllar süren yargılama bitmediği için neredeyse törenle serbest bırakıldı. Taraftarları zafer sloganlarını atıp omuzlara aldılar. Hizbullah’ın ‘beyin kadrosu’ olarak tanımlanan tutukluların tamamı serbest. Bu görüntüleri sabah izleyince ilk işim bir Hizbullah evinde öldürülen Gonca Kuriş’in ağabeyini aramak oldu. Sesi titreyerek başı önde ‘zaten bir kurban verdiklerini, konuşmak istemediğini’ söyledi. Ardından bu operasyonları gerçekleştiren emniyet müdürlerinden birini aradım. Telefonu ilk açtığında sesi şen şakraktı. “Bugün davullarla, zurnalarla karşılanan bu örgütü çökertmek için yıllarınızı verdiniz, şimdi ne hissediyorsunuz” diye sordum. Karşımdaki ses ani bir frene basıp durdu. “Kanun böyle diyorsa yapacak bir şey yok, yargılamalar gerçekten uzun” dedi ve buruk bir nokta.
Toplum olarak çok berbat bir yerde köşeye sıkıştık. Bir yanda aklın almayacağı yıllara yayılan, bir türlü bitmeyen davalar ve bu davaların bitmesini yıllarca bir ceza gibi cezaevlerinde bekleyen insanlar, diğer yanda işledikleri cinayetlerle asla cezaevinden çıkmaması gereken mahkûmların güle oynaya, zafer işaretleriyle, sloganlarla dışarı çıkmaları var.
“Aklımız alıyor ama yüreğimiz kabul etmiyor” dediğinizde hemen köşeden birileri çıkıp politik doğruculuk dersi veriyor. Katile katil diyemeyeceğimiz bir hukuk sistemi... Kızamıyoruz bari sevinelim. 57.000 masum insan aramızda.
Suçsuzun yanında suçlular da cezaevleri duvarlarının dışında. Katiller, tecavüzcüler, hırsızlar devlet kendilerini zamanında yargılayacak mekanizmayı kuramadığı için serbest kaldılar. Aynı devlet daha önce vergisini ödemeyenleri, kara para aklayanları ve kendisini dolandıranları da affetmişti. Bu ülkede herkes masum. Bir tek namuslu olmak suç.
cüneyt özdemir
